هوای ابری - شهوت گم شدن تو یه نقطه ی گم

 

- عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی     گویا بعضیا زیاد از این قضیه خوشحال به نظر نمی رسند.

- او در بهترین حالت چند سر و گردن از بقیه کوتاه تر بود.

- یا جام باده یا قصه کوتاه.

- امروز که دقت کردم کامنت چشمگیری در برابر پست ها نیافتم. اصلا منظورم این نبود که پست ها شاهکارند. نه.

میخوام یه چیزایی تایپ کنم (یه سری نوشته ی داستانگونه) بدم به دوستی که تو نشر چشمه یافتم. یعنی چاپ میشه؟

وقتی خواستم شروع کنم آب دهنمو قورت دادم. احساس کردم کار خیلی مهمی دارم انجام میدم. با بی حوصلگی پرسه زده بودم از صبح توی نقشه ها، پیج ها، راهروها، اشعار و هیچ دستگیرم نشده بود. همه جا خوابیده بود انگار. زخم های براماسیده هم انگار. پیک را با موفقیت فرستاده بودم. کسی گفته بود لباس هایت بی بند و بار است. سیگارهایی دود شده بود. صفحه هایی باز نشده بود و اهنگ هایی پلی نشده بود. اینجا بود که تصمیم گرفته بودم چیزی بنویسم و آب دهنم را قورت داده بودم. ترسیده بودم که چه می خواهم بنویسم. مثل همه این روزها که ترسیده بودم که چکار می خواهم بکنم. می ترسم از این که تمام شود و همه زندگی هایم را به پایان نبرده باشم. هرشب موقع خواب بخشی از ان چه را باید تمام کنم شروع می کنم به امید اینکه تمامشان می کنم اما هر آدمی زندگی نویی می بخشد و امیدی به پایان قبل از اتمام نیست. دل خوش می کنم به صحنه ای که دیروز می بینم و این یکی را تمام می کنم. آسمان آبی است و لکه های ابری پشت کاج چه ها درگذرند. ناگهان چشم به سمتی می چرخد و شی سفید و غول آسا را در پس زمینه می بیند و حیرت تمام وجود را می گیرد و لحظه ای نمی تواند هندل کند که چه؟

این روزا فضا انتخاباتیه به اصطلاح پس چاره ای نیس که بگم برو رای بده لامصب. من که به میرحسین رای میدم. امید که اقا هم مارو قابل بدونه و تنفیذ کنه. جمله ای هم از امام هس که میگه در این قضیه ی ریاست جمهور هم همه مکلفند که شرکت کنند.

بعد یه ماه بیکاری یه ماهه اومدم یه شرکتی که میگن نماینده ی یهشرکت سویدی هست در ایران. دارم رو یههتل تو خوی کار می کنم که که باید اسم علی رو نماش دیدهبشه. جل الخالق. با اینکه این ایده ای نیست که اصلا موضوع یک پروژه معماریباشه و اصلا هم دوس ندارم که بگم رو همچین پروژه ای کار کردم ولی سعیمو کردم که چیز بدی نشه. هرچند همچین توقعی از یک پروژه معماری کلا چیز بدیه.

در این شرکت از اینترنت وایرلس رنج می برم. تا حالا کلی موزیک و فیلم زدم تو دانلود و الانم منتظرم مستند مارادونای امیر کاستاریکا به بهره برداری برسه. خدا پدر اقای تورنت رو که بیت تورنت نام داشت با چیز خوبی محشور کنه انشاللللاه.

داشتم تو اون یهماه بیکاری یه رمان کوتاه !!!!!!! می نوشتم که به علل مختلف متوقف مونده. یکیش نداشتن امید برای چاپ همچون رمانی از ادمیست که هیچ نویسنده و ناشری نمیشناسنش و کلا هم نمی دونم روند چاپ کتاب چگونه خواهد بود (خیال پردازی های یک جوان در باب انتشار یک کتاب و همزمان خوشحالی او) و اصا میشه؟ اگه کسی میدونه کامنتی بر این مبنی لحاظ کنه.

الان به این نتیجه رسیدم که نباید همینطور سرتو بندازی پایین بیای اینجا و شروع کنی بهنوشتن. چون همینی میشه دیدین. خیلی بده واقعا.

در اخر باید عرض کنم که شهرزاد خودت کوشی؟ معلوم هس؟ 

فاصله ام با دایم الخمرشدن بسیار کم است. کافی است عرق همیشه کنار دستم باشد. همیشه یک جای کار می لنگد.

 

کندن از واقعیت بیرون در درون واقعیت. این چیزی است که گمان می کنم انجام می دهم.خیره ماندن به نقشه ها روی صفحه مانیتور، بازی سولیتر در حد بالا آوردن، ساززدن، شروع به خط خطی کردن و دل نکندن از ادامه اش، سیگار کشیدن، جوک گفتن، هماغوشی، فیلم دیدن، خندیدن، گپ زدن، مست کردن، تاکسی سواری، گوش سپردن، چای خوردن، خوابیدن، (خوابیدن می تواند مصدر خوبی برای اتمام این لیست بلند بالا باشد. باید نقطه گذاشت.).

حال چرا این ها در زمستان سال ۸۷ هجری شمسی در تهران واقعی نیستند بحثی است که افراد ذیل باید پاسخ دهند:

جامعه شناسان، برنامه ریزان کلان، روانشناسان، پزشکان، مهندسان رشته های فنی، اقتصاددانان، سیاسیون، خبرگزاران، مستندنگاران، تاریخ نویسان، شعرا، فیلم سازان، دارندگان فروشگاه های زنجیره ای، نهادهای زیربط، نهادهای ذی صلاح، مفسران، منتقدان، بیکاران، رانندگان محترم، بازنشستگان، گالری داران، استادان دانشگاه، برگزارکنندگان مراسمات، حقوق بگیران، سهامداران، جوشکاران، روحانیون، پخش کنندکان کالاهای مصرفی و غیرمصرفی، برنامه سازان، سفرا، ناشران، دلالان، سازمان زیباسازی، تورهای مسافرتی، رستورانها، فروشندگان، خریداران، آرایشگران، محصلان، متخصصان و اندیشمندان.

 

چند وقتی است که وقتی سوار تاکسی می شوم احساس آشنایی بیش از حدی با برخی تاکسی داران می کنم. وقتی می خواهم پیاده شوم نوک زبانم است که بگویم ضمنا به مادر هم سلام مخصوص برسان.

روی برج مراقبت نشسته بود که مرغ دریایی سوت زنان از کنارش رد شد. متروکه تر از اینجا جایی پیدا نمی شد. هفته ها بود که کسی رو ندیده بود. آذوغه رسون دیگه باید همین روزا سروکله اش پیدا می شد. اینقدر با تفنگش وررفته بود که دیگه داشت بالا می اورد. به سرش زد فکر و خیال کنه که یه تیکه چوب شکسته یه دختر خوشگلو میاره به ساحل و باقی قضایا. اما حس و حال این هم نبود. حساب روزها از دستش دررفته بود. نمی دونست چرا اونجاست و اصلا اگه اتفاقی افتاد باید چیکار کنه. حتی دیگه نمی دونست اگه از اینجا بره بیرون قراره چیکار کنه.زندگی فرق چندانی داشت با اینجا؟ اصلا یادش بود چه جوری حرف بزنه؟
اگه این داستان نباشه زندگی به همون صورت ادامه پیدا می کنه. آذوغه رسون چند روز دیگه سروکله اش پیدا میشه و یه سری چیز میز واسش میاره. چند کلامی ردوبدل میشه و دوباره زندگی به همون شکلی که بود ادامه پیدا می کنه. انقدر که حسابش از دست ما هم درمیره.
ولی اگه این یه داستان باشه ممکنه دختره با تیکه چوب شکسته واقعا برسه. یا یکی با هلیکوپتر به برج حمله کنه و ... یا خیلی چیزای دیگه. مثلا ایده ی فرار می تونه جالب باشه. فراری بدون اطلاع که ممکنه عواقب وحشتناکی به دنبال داشته باشه.
من فعلا ترجیح میدم این یه داستان نباشه.

باد زده تخم این کفتره که پشت پنجره است و نمی دونم چیکار کرده. حتی تخم نداره بیاد ارزن بخوره.